Page content
Patiënten met een extreme kokhalsneiging.
Aard van de aandoening:
Tandheelkundig gezien kan een ‘extreme kokhalsneiging’ een groot probleem zijn voor de patiënt zelf en voor het behandelteam.
Het verschijnsel van een gemakkelijk optredende kokhalsneiging kan vele oorzaken hebben en is vrijwel nooit met het geven van een simpel advies of het uitvoeren van een simpele handeling te verhelpen of te beïnvloeden. De verhoogde
kokhalsneiging kan op elke leeftijd optreden, maar kan zich ook pas op latere leeftijd ontwikkelen. Spanning (stress) kan de verhoogde kokhalsneiging opwekken en versterken, de verhoogde kokhalsneiging kan een ernstige belemmering
betekenen voor de patiënt om een goede mondhygiëne te onderhouden, het voor het behandelteam zeer moeilijk maken om de behandeling uit te voeren, en het dragen van een uitneembare prothese (ernstig) bemoeilijken. De verhoogde
kokhalsneiging kan regionaal aangestuurd zijn en is dan alleen actief bij een prikkel in de mond (spiegel, afzuiger, röntgenfoto, boor, afdruklepel, wattenrol), maar kan ook centraal aangestuurd zijn en heeft dan vaak een
psychologische en/of familiaire component en is in dat geval ook actief als de prikkel (nog) niet in de mond is (zien, ruiken, horen, denken aan).
De verhoogde kokhalsneiging kan ook gecombineerd zijn met (extreme) angst. Deze (extreme) angst kan gericht zijn op de tandheelkundige behandeling, echter de angst kan ook gericht zijn op de verhoogde kokhalsneiging zelf. Met
andere woorden de patiënt is bang om over te geven (braakfobie), dit kan leiden tot een zichzelf versterkende reactie. Er kunnen ook combinaties van deze angsten bestaan.
Doel van de behandeling:
De behandeling van patiënten met een extreme kokhalsneiging is gericht op deze specifieke problematiek, dat wil zeggen dat getracht wordt de patiënt gedragsmatig zodanig te beïnvloeden, dat hij de volgende behandelingen in de
huispraktijk aankan.
Wijze van behandeling:
De behandeling kan, naast een psychologische aanpak, ook bestaan uit het toepassen van lichte farmacologische hulpmiddelen (orale sedatie). In ernstige gevallen zal gekozen moeten kunnen worden voor zwaardere middelen als diepe
sedatie of algehele anesthesie.
Bij een deel van de edentate patiënten is het kokhalsprobleem terug te brengen tot een retentie-probleem, namelijk als alle interventies geleid hebben tot het kunnen inhouden van een prothese, maar met zo een kleine basis dat
implantologie onvermijdelijk is.
Een belangrijke factor in het kader van de beschrijving van de problematiek is de motivatie van de patiënt om zelf iets aan zijn probleem te doen. De mate van eigen inzet is zeer bepalend voor het verloop van de problematiek en het
succes van de aanpak ervan, en daardoor voor de inhoud en omvang van de tandheelkundige behandeling.
Tijdsbesteding/kosten:
Er zijn geen standaard behandelingen voor patiënten met een extreme kokhalsneiging. Restauratieve en prothetische behandelingen vinden onder gecompliceerde omstandigheden plaats en tijdbesteding en kosten zijn vooraf niet
voorspelbaar.